‘Ik vergeet nooit
dat ik evengoed aan
de patiëntenzijde
kon zitten’
neuroloog gespecialiseerd in hoofdpijnaandoeningen
In deze rubriek deelt een arts een inzicht dat zijn denken en handelen bepaalt.
‘Als assistent sprong ik ooit, na een lezing van de Australische prof. Peter Goadsby over clusterhoofdpijn, spontaan op het podium met de vraag: kan ik bij u komen werken? Een jaar later kreeg mijn passie een kickstart in zijn team. Ik stapte in een trein waarmee we voor veel patiënten verbetering brachten. Migraine behandelen met monoklonale antilichamen, dat kon niemand zich 20 jaar geleden inbeelden. Ons vakgebied verandert zo hard dat elke dag fascinerend blijft. Clusterhoofdpijn is nu gekender, maar nog sterk ondergediagnosticeerd. Het treft – zoals MS – 1 op de 1000 mensen en behoort tot de meest pijnlijke aandoeningen. Intussen kunnen we het wel goed managen bij 9 op de 10 patiënten. Heel recent beschreven we samen met Europese collega’s voor het eerst ook de risicogenen voor de aandoening.’
‘Bij consultaties houd ik altijd in het achterhoofd dat ik evengoed aan de patiëntenzijde had kunnen zitten. Zeker voor hoofdpijnaandoeningen maak je het verschil door te connecteren met je patiënt en goed te luisteren. Pas dan kun je je kennis op de specifieke situatie toepassen. De komende jaren verwacht ik ook heel veel van digital health. De resultaten daarvan wil ik over 10 jaar zien! Welke toepassingen brengen data en zelflerende algoritmes ons? Ik begeleid bijvoorbeeld een doctoraat over een AI-tool die op basis van de woordkeuzes van een hoofdpijnpatiënt, zonder menselijke tussenkomst, een tekst van een clusterhoofdpijnpatiënt met 90 procent accuraatheid onderscheidt van een tekst van een migrainepatiënt. Dat biedt kansen voor een betere triage, en AI maakt nog veel meer mogelijk: van een sterker gepersonaliseerde opvolging tot voorspellingen op basis van individuele data.’
‘Ik vergeet nooit
dat ik evengoed aan
de patiëntenzijde
kon zitten’
neuroloog gespecialiseerd in hoofdpijnaandoeningen
In deze rubriek deelt een arts een inzicht dat zijn denken en handelen bepaalt.
‘Op Intensieve zorg word je vaak geconfronteerd met het spanningsveld tussen doorgedreven behandelingen en waardige zorg. In elk bed maakt een patiënt een zware lichamelijke en emotionele periode door, die hij doorstaat omdat je hem vooruitzichten biedt. Als patiënten en hun omgeving niet ten volle bewust en geïnformeerd zijn over die vooruitzichten, kunnen ze voor zichzelf niet uitmaken of het de moeite loont om door een dergelijke zware periode te gaan. Je ontneemt hen soms ook de kans om afscheid te nemen. Als arts moet je continu dat spanningsveld in het oog houden. Op Intensieve zorg, maar ook daarbuiten. Doe je dat niet, dan ontneem je patiënten hun autonomie en behandel je hen onrespectvol, zonder dat je dat door hebt.’
‘Ik ben op mijn vijfde mijn vader aan longkanker verloren en ik kon toen geen afscheid nemen. De medische wereld is sterk veranderd, maar meer en integere communicatie tussen artsen, verpleegkundigen, patiënten en hun familie kan onze zorg naar een nog hoger niveau brengen. Om integer te communiceren, moet je in staat zijn om je kwetsbaar op te stellen en de moed hebben om tijdig door te spreken. Enerzijds moet je aanvaarden dat je niet in staat bent om iedereen te redden. Anderzijds leer je inzien dat verdriet en boosheid normale reacties zijn op verlies. Ik ben destijds arts geworden omdat ik geboeid was door het menselijk lichaam en ik mensen wou helpen. Wel, soms moeten we wat meer oog hebben voor de mens en wat minder voor het lichaam. Pas dan slagen we erin om warme zorg echt in onze behandeling te integreren.’